آمریکاییها بهتازگی کمتر از جنگ و صلح میگویند و پس از انتخابات و توزین مجدد نیروهای سیاسی در ساختار قدرت آمریکا، فیتیله تهدید و تطمیعها را پایین کشیدهاند. مواضعی که بیش از آنکه نشانه پایان تقابل باشد، از تردید درباره چگونگی ادامه آن حکایت دارد؛ اینکه دشمن بخواهد جنگ نظامی را در پیش بگیرد یا بختش را این بار در کارزار تحریم و محاصره بیازماید و جغرافیای ارتباطی و تجاری ایران را به میدان اعمال قدرت تبدیل کند.
با وجود این، آرایش نظامی آمریکا در منطقه حفظ شده و حتی به بالاتر از وضعیت جنگ ۴۰روزه رسیده است. سومین ناو هواپیمابر وارد منطقه شده که به همراه ناوهای آبیخاکی و ۵۰هزار نیروی نظامی، آرایشی تهاجمی برای یک تقابل طولانی را به نمایش میگذارد.
دشمن در حال حفظ گزینه نظامی، تقویت توان پشتیبانی و آمادهسازی امکان تشدید فشار است؛ حتی اگر در مقطع فعلی ترجیح دهد از ابزارهای اقتصادی و محاصره استفاده کند. صهیونیستها هم که یک پای این منازعهاند، این جنگ را وجودیتر از آمریکا دنبال میکنند و ممکن است باز هم بخواهند الگوی جنگ ۱۲روزه را بیازمایند.
اما درک عمومی و ساختاری از وضعیت فعلی هرچه هست، «جنگ» نیست! گویی جنگ را تنها زمانی به رسمیت میشناسیم که با حملات هوایی به شهرهای مرکزی و نقاط حساس سیاسی و اقتصادی کشور همراه باشد و تصور میکنیم در فاصله میان جنگ و صلح ایستادهایم و باید منتظر بمانیم تا یکی از این دو وضعیت از راه برسد.
محاصره دریایی، تحریمهای گسترده ارتباطات هوایی، تلاش برای محدود کردن تجارت زمینی و مسیرهای شمالی، فشار بر شرکای اقتصادی کشور، حفظ آرایش نظامی دشمن و افزایش نیروهایش در منطقه، حملات گاه و بیگاه به ساختارهای راداری و پدافندی، تهدید مستمر زیرساختها، تأسیسات راهبردی، رهبران کشور و حتی موجودیت کشور و... را اگر نتوان «جنگ» نامید، معنایش این است که از درک جنگ ترکیبی دشمن عاجزیم.درست زمانی که آغاز جنگ یا پایانش را به انتظار نشستهایم، دشمن در تلاش برای تحقق همان اهداف تحققنیافته جنگ است؛ با همین اقدامات بهظاهر غیرجنگی که قرار است توان نظامی، اقتصادی و اجتماعی کشور را به فرسایش بکشد و انفجارهایی بهمراتب بزرگتر و مهیبتر از بمبهای سقوط آزاد و موشکهای کروز گرانقیمت رقم بزند و آوارهایی ماندگارتر روی دست جامعه بگذارد.
واقعیت آن است که آنچه امروز جریان دارد، وضعیتی بینابینی نیست و لزوماً نباید منتظر وضع جدیدی باشیم؛ این خودِ خودِ جنگ است؛ با چهرهای که ممکن است متفاوت از نبرد مستقیم نظامی باشد. جنگی که هماکنون هم جریان دارد و دشمنی که بدون پرداخت هزینه یک نبرد تمامعیار، بهدنبال تحقق همان اهداف جنگی خود است.
و برای خروج از وضعیتی که «نه جنگ، نه صلح» تصورش کردهایم، پیش از هر چیز باید این وضعیت فرسایشی را همان «جنگ» تلقی کنیم. تا وقتی این واقعیت را نپذیریم، هر روز در انتظار آغاز جنگی هستیم که مدتهاست در شکلهای مختلفی علیهمان جریان دارد! و به توهم صلحی خواهیم بود که آتش جنگ را زیر خاکسترش دارد. باید جنگ را به رسمیت شناخت تا بتوان جنگید و سایهاش را از روی سر کشور دفع کرد.
با این نگاه است که میتوان در برابر جنگ ترکیبی، دفاع و بازدارندگی ترکیبی را تمهید کرد. یعنی در برابر هر شکلی از تجاوز، دفاعی متناسب سامان داد و با ابتکار عمل و شکستن مرزهای متقارن، پاسخی متوازن داد تا دشمنی که گامهایش در برابر تجاوز دوباره نظامی به تردید افتاده، در برابر جنگهای ترکیبی نیز مأیوس شود.
خبرنگار: محمد ولایی




نظر شما